INTERGRUPA ZIEMIA SIERADZKA

                                                        Trzy Legaty AA 

ZDROWIENIE – JEDNOŚĆ – SŁUŻBA Trzy Legaty AA – składają się na kompletny zestaw zasad Anonimowych Alkoholików. Dopiero znajomość wszystkich Trzech Legatów i kierowanie się ich duchem w swoim postępowaniu – może być gwarancją mojego pełnego zdrowienia. W takim stopniu, że czyni mnie to również przygotowanym i gotowym do skutecznego budowania w AA takich wartości, jak poczucie bycia bezpiecznym w AA, duchowe braterstwo członków naszej Wspólnoty czy jej jedność. Najlepszym miejscem dla realizacji wyżej wymienionych celów była, jest i będzie grupa AA, najważniejszy podmiot w strukturze Wspólnoty AA. Od tego, jak pracuje grupa AA, w znacznym stopniu zależy nie tylko jakość trzeźwienia indywidualnego członka AA, ale także moja gotowość budowania wspomnianych już wartości w AA. Trzy Legaty AA są dziedzictwem Wspólnoty Anonimowych Alkoholików. Obejmują całość działania Wspólnoty, działania, które gwarantuje istnienie Wspólnoty, indywidualne zdrowienie uczestników i ciągłość przesłania, jakie mają Anonimowi Alkoholicy dla tych, którzy jeszcze cierpią z powodu egoizmu i przymusu picia. Są ze sobą nierozerwalnie powiązane. Pierwszy Legat AA – Zdrowienie – Podstawą trójkąta, widniejącego w symbolu AA jest Legat Zdrowienia, „na którym wszystko dalsze zasadza się i od którego wszystko zależy” (Bill). Legat Zdrowienia, będący istotą i sensem istnienia naszej Wspólnoty realizowany jest w oparciu o Program Dwunastu Kroków AA. Program ten, będący rezultatem wspólnego doświadczenia oraz wspólną drogą do rozwiązania problemu alkoholowego – Bill opisał w książce pt. „Anonimowi Alkoholicy” zwanej też „Wielką Księgą” .Trochę o istocie zdrowienia według Programu 12 Kroków AA. Oczywiście Bill i Bob nie „wymyślili” w programie zdrowienia AA wszystkiego od nowa. Wykorzystali, w genialny sposób, metody i doświadczenia wspaniałych lekarzy i duchownych, których wcześniej spotykali na swojej drodze trzeźwienia. Przenieśli do Programu Dwunastu Kroków AA, niektóre elementy programu samopomocowego czy elementy programu duchowego Grup Oksfordzkich oraz innych ruchów trzeźwościowych. A przede wszystkim w fenomenalny sposób wykorzystali własne doświadczenia w pracy z innymi alkoholikami. Do obowiązujących obecnie zasad, AA dochodziło latami, w wyniku często burzliwych dyskusji, często metodą prób i błędów. Proponowany przez Wspólnotę AA program zdrowienia zawarty w Dwunastu Krokach AA jest tylko sugestią, podpowiedzią. Stosowanie tego Programu nie jest – jak wiadomo – warunkiem przynależności do AA. Ponieważ alkoholizm, to nie tylko choroba ciała i umysłu, w znacznym stopniu niszczy ona przede wszystkim duchowy wymiar ludzkiego życia – dlatego program zdrowienia wg Dwunastu Kroków AA jest programem duchowego przebudzenia i rozwoju. Pierwszy Legat dotyczy zdrowienia, a przez nie powrotu do zdrowego stanu ducha i umysłu poprzez program 12 Kroków AA. To poznawanie samego siebie, przyczyn choroby, swoich słabości i zalet, uczenie się normalnych zachowań. Tą drogę nowicjusz pokonuje w towarzystwie drugiego alkoholika, która zna program i stosuje jego zasady, ma osobiste doświadczenia, którymi może dzielić się z nowicjuszem. Taka osoba nazywana jest w AA opiekunem lub sponsorem. Drugi Legat AA – Jedność – dotyczy przede wszystkim przestrzegania zasad zawartych w 12 Tradycjach AA w działaniach Grupy AA i struktur Wspólnoty AA. Ich przestrzeganie i dbałość o Jedność Wspólnoty i wszystkich członków AA jest gwarancją bezpieczeństwa każdego z nas oraz przetrwania Wspólnoty AA dla kolejnych pokoleń. Tradycje AA zostały nazwane przez Billa „Dwunastoma punktami zapewniającymi nam bezpieczną przyszłość”, więc wydawałoby się, że nie powinno być żadnych wątpliwości, iż mają one bezpośredni związek z naszym bezpieczeństwem w AA i naszą jednością. Wspomina zresztą o tym Tradycja Pierwsza, mówiąca, że „nasze wspólne dobro powinno być najważniejsze, wyzdrowienie każdego z nas zależy bowiem od jedności Anonimowych Alkoholików”. Jeżeli więc, moja trzeźwość zależy od JEDNOŚCI AA, ma ona, zatem dla mnie kluczowe znaczenie, bo od tej jedności AA może zależeć moje życie. Zatem, będąc alkoholikiem muszę postępować w AA zawsze tak, aby swoim zachowaniem nie doprowadzić do rozpadu Wspólnoty. Tradycje AA wyznaczają cel jak i sposób działania Wspólnoty AA – wszystkich Grupy Anonimowych Alkoholików. Trzeci Legat AA – Służba – Służbą jest tym, co w dozwolony sposób pomaga nam dotrzeć do naszych cierpiących braci i sióstr. Jak mieliśmy okazje się przekonać, misja Dwunastego Kroku i Piątej Tradycji AA jest najważniejszą ze wszystkich służb AA. Jednak rozgłos, który umożliwił kandydatowi nawiązać z nami kontakt, samochód, którym do niego dojechaliśmy, benzyna, za którą zapłaciliśmy, kawa, którą mu postawiliśmy – wszystkie te środki były niezbędne, aby nasz posługa stała się możliwa, a potem skuteczna. To zaś dopiero początek. Nasz służba obejmuje organizację miejsc mityngów, współpracę ze szpitalami, tworzenie biur Intergrup, przygotowanie ulotek, wizytówek, broszur oraz książek. Służby mogą wymagać komisji, delegatów, powierników oraz konferencji. Obejmują niewielkie dobrowolne ofiary pieniężne, aby grupa, Intergrupa, region oraz AA, jako całość mogły funkcjonować. Obejmują całą gamę przedsięwzięć poczynając od filiżanki kawy aż do Centrali Służb Ogólnych zajmującej się naszą działalnością w skali krajowej oraz międzynarodowej. Suma wszystkich tych służb stanowi Trzeci Legat AA. Usługi te są całkowicie niezbędne, aby Wspólnota AA mogła istnieć, rozwijać się i nieść posłanie AA tym co jeszcze cierpią. Działania służb oparte są na 12 Koncepcjach AA, umownych Kartach Konferencji, Poradnikach służb.

Warsztat Wielkiej Księgi

ZD.-WOLA 05.10.2024r. SOBOTA

ZD.-WOLA 06.10.2024r. NIEDZIELA

Historie prawdziwe

Mateusz – lat 32. 
Pracuje w zachodniej korporacji w dużym mieście w Polsce. Jest dobrze oceniany przez przełożonych, inteligentny, elokwentny, zawsze elegancko ubrany. Ma zadbaną żonę i pięcioletniego synka. Co wieczór po pracy wypija 2-3 piwa. Jak sam mówi, odczuwa potrzebę relaksu. W weekendy pije więcej, np. pięć – sześć drinków czy też pięć – sześć piw. W czasie meczów Pucharu Świata pozwalał sobie na więcej – do 8 piw. Nie pije jednak w niedzielę. Raczej w piątek wieczorem z kolegami z pracy i w sobotę, często na grillu albo u przyjaciół. Od ostatnich dwóch-trzech lat picie w weekendy stało się regułą. W niedzielę natomiast często jest zmęczony i rozdrażniony – jak sam mówi, chyba przygnębia go perspektywa powrotu do pracy. W ciągu ostatniego roku kiepsko układa się w małżeństwie, żona ma pretensję o brak kontaktu, zaniedbywanie zabaw z synkiem i rozdrażnienie Mateusza. Zaczęły się męczące kłótnie, które drażniły Mateusza – żona oczekiwała, aby zaprzestał picia alkoholu. Mateusz czuł, że nie jest to sprawiedliwe – po ciężkiej pracy coś mu się należy. Jednak podjął próbę przerwania picia. Po tygodniu stwierdził, ze najwyraźniej żona myliła się co do jego problemów z alkoholem – odstawił alkohol bez większych problemów – pił więcej wody mineralnej, zaczął chodzić na basen. Ponieważ przekonał się, że może odstawić alkohol, wrócił do picia. Ostatnio żona zażądała od Mateusza, aby udał się do specjalisty od uzależnień, w przeciwnym przypadku wniesie o rozwód – czym zszokowała Mateusza. Wszyscy w jego środowisku piją podobnie. Specjalista rozpoznał u Mateusza brak kontroli nad ilością spożywanego alkoholu, wzrost tolerancji (pił coraz więcej i zespoły abstynencyjne (rozdrażnienie i złe samopoczucie po zaprzestaniu picia). Zdiagnozował uzależnienie od alkoholu.

Anka – lat 28. 
Prawnik, zatrudniona w kancelarii, robi aplikację adwokacką. Dużo i ciężko pracuje – konkurencja jest duża, a wiadomo, że trzeba postarać się o wypracowanie pozycji. Dwa lata temu w okresie szczególnie nasilonych i stresujących obowiązków Anka zaczęła mieć kłopoty z zaśnięciem. Zupełnie przypadkowo odkryła wtedy, że dwie-trzy lampki czerwonego wina ułatwiają zaśnięcie. Stopniowo weszło jej w nawyk zasypianie z pomocą wina. Starała się jednak nie robić tego codziennie, aby nie szkodzić swojemu zdrowiu. Zaczęła interesować się winami. Z czasem kupno i dobór wina stały się jej pasją, każde zakupy w centrum handlowym są okazją do odwiedzania działu winiarskiego, wyboru nowych, nieznanych gatunków, których następnie próbuje, wypijając po kilka lampek dziennie (trzy-cztery). Ostatnio na przyjęciu Anka piła ajerkoniak z Ameryki Południowej, trzy kieliszki po pięćdziesiąt gramów, wróciła do domu i przygotowując się do snu znalazła butelkę wina do połowy opróżnioną, postanowiła wypić jeszcze trochę. Trudno jej było przypomnieć sobie ile wypiła. Następnego dnia zadzwoniła do niej koleżanka i spytała, czy ma na serio traktować zwierzenia Anki dotyczące wygryzienia szefa. Anka nie mogła zrozumieć o czym mówi koleżanka, myślała, że to żarty, jednak okazało się, że chociaż zupełnie tego nie pamiętała, rozmawiała z koleżanką o drugiej w nocy przez pół godziny. Anka przestraszyła się nie na żarty. Zrobiła sobie znaleziony w Internecie test rozpoznawania problemów alkoholowych. Wyniki wskazały na picie szkodliwe. Anka postanowiła na jakiś czas zaprzestać picia w ogóle, a z czasem ograniczyć picie.

Zosia – lat 45. 
Zosia pracuje w szkolnej stołówce. Mąż Zosi był alkoholikiem. Zosia samotnie wychowywała dwójkę dzieci, syna i córeczkę, zarabiała na dom, znosiła awantury, doprowadziła do leczenia męża, który zaczął trzeźwieć, jednak po dwóch latach wrócił do alkoholu. Stal się agresywny i urządzał awantury, groził Zosi, zarzucając, ze zmarnowała mu życie zachodząc w ciążę przed ślubem, a w końcu „zrobiła z niego alkoholika” doprowadzając do leczenia. W końcu rozstali się, mąż odszedł do innej kobiety. Zosia ciężko to przeżyła, z napięcia i stresu sama zaczęła próbować alkoholu. Początkowo niewiele, po kieliszku wina, zachodziła też do sąsiadki, która częstowała ją domową nalewką. Nie było to ani piwo ani wódka, które Zosi kojarzyły się z mężem. Alkohol pomagał rozładować stres. Zosia z czasem zaczęła widzieć uroki życia bez awantur i wiecznie niezadowolonego męża. Zaprzyjaźniła się z Basią, sąsiadką, która stała się dla niej autorytetem. Basia jest nowoczesną kobietą, zapraszała Zosię co najmniej dwa-trzy razy w tygodniu na party z koleżankami. Na imprezach zawsze był alkohol, jednak nigdy nie była to wódka. Po jakiś roku Basia wyprowadziła się do narzeczonego. Zosia zauważyła, że czuje wieczorami jakiś nieokreślony niepokój. Zaczęła kupować nalewkę i pić przed snem dwa-trzy kieliszki. Czuła się ogólnie zmęczona i przygnębiona. Zauważyła też, że jest spuchnięta na twarzy. Pewnego razu postanowiła, że więcej nie kupi nalewki. Bardzo źle się poczuła, tak, jakby brała ją grypa, wszystko w środku jej dygotało, miała też bardzo zły nastrój. W nocy nie mogła zasnąć, cały czas wydawało jej się, ze w kuchni gra radio, kiedy szła do kuchni radio było wyłączone. Przerażona, że zaczyna się u niej obłęd poszła następnego dnia do lekarza. Lekarz stwierdził, że może to być objaw uzależnienia od alkoholu. Skierował ją do poradni odwykowej.

Marta – lat 30. 
Fryzjerka. Marta pracuje w eleganckim salonie fryzjerskim w Centrum Handlowy w dużym mieście. Jest ładną, zadbaną dziewczyną. Ma wiele klientek. Często dostaje od nich napiwki. W salonie praca jest ciężka, cały dzień na nogach, od pracowników wymaga się uśmiechu, niezależnie od tego jak niemiła lub irytująca jest klientka. Szefowa jest niezbyt miła i wymagająca. Marta wie, że nie ma na to rady, nie ma pieniędzy na założenie własnego salonu. Marta mieszka z narzeczonym, który pracuje w warsztacie samochodowym. Z narzeczonym i koleżankami 2-3 razy w tygodniu chodzą do dyskoteki, żeby się zabawić. W dyskotece zawsze piją kilka drinków lub kilka piw. Początkowo Marta nie przekraczała jednego-dwóch piw, ale w ciągu ostatniego roku zauważyła, że to za mało. Na dyskotece alkohol jest drogi, zaczęli więc ze znajomi szybko wypijać jedno-dwa piwa przed dyskoteką. Na dyskotece pili po kolejne dwa-trzy piwa. Coraz częściej zdarzało się, że Marta upijała się, tak, że trzeba ją było odprowadzać do domu. Ostatnio kiedy narzeczony zaczął jej zabraniać picia, Marta zrobiła u awanturę, krzyczała tak głośno, że wtrącili się ochroniarze, prosząc ich aby opuścili dyskotekę. Marta była wściekła – przecież zapłacili. Doszło do szarpaniny, ochroniarze z narzeczonym wyprowadzili Martę na ulicę. Następnego dnia Marta czuła się źle fizycznie – mdliło ją i bolała ją głowa, było jej też wstyd. Wzięła wolny dzień w pracy. Narzeczony robił jej wymówki i nazwał alkoholiczką. Marta popłakała się, przecież jest porządną, ciężko pracującą dziewczyną, na dodatek bardzo zadbaną. Jednak kiedy poszedł do pracy poszukała w Internecie wiadomości o uzależnieniu. Znalazła test AUDIT. Policzyła punkty – uzyskała ich 14. Byłą przestraszona i postanowiła pójść do poradni porozmawiać ze specjalistą. Specjalista potwierdził zagrożenie. Marta pije szkodliwie, jest na pograniczu uzależnienia.

Damian – lat 20 student. 
Damian ma kochających rodziców, ciężko pracujących od rana do nocy. Studiuje na jednym z kierunków uniwersyteckich. Alkohol zaczął pić w czasie wakacji po drugiej klasie gimnazjum. Byli z kolegami pod namiotami, cały prawie czas lało. Kupowali sobie piwo i pili je w namiocie. Chodzili też na dyskoteki, gdzie też pili piwo. Raz czy dwa kupili też wódkę. Z wakacji Damian pamiętał głównie piwo i kaca. Jakoś pod wpływem rodziców w szkole zaczął się lepiej uczyć, nie miał tyle okazji do picia. Skończył gimnazjum, na wakacje pojechał do Anglii. Tam przebywał w młodzieżowym środowisku, było dużo okazji do picia, zarówno piwa, jak i alcopopów. Często się upijał. W pierwszej licealnej wciągnęła go informatyka, bał się, że się nie wyrobi z nauką, nie miał też zbyt dużo znajomych, przez dłuższy czas nie miał okazji do picia alkoholu. Jednak w drugiej klasie poznał Tomka, który grał rap, zaczęli się spotykać z kolegami i komponować różne utwory. Wspólnie pili piwo. Pił w weekendy i po szkole, z czasem codziennie wypijał dwa-trzy piwa. W weekendy pił więcej, nawet do 8 -10 piw. Czasem kupowali wódkę i wypijali po pól litra na głowę. Jednak po wódce Damian nie czuł się dobrze. W szkole znowu zaczęło być kiepsko, ale Damian był z siebie dumny – zawsze przed końcem semestru jakoś się podciągał. Słabo – ale jednak zdał maturę. Dostał się na studia. Tu pojawiło się nowe towarzystwo, studenckie życie. Kilka razy w tygodniu Damian zaczął upijać się do nieprzytomności, zasypiał w autobusie wracając do domu, jednego razu obudził się bez butów, innego razu bez zegarka. Rano czuł się okropnie, opuszczał zajęcia. Wracał do domu w nocy. Pewnego razu rodzice czekali na niego. Kazali mu się położyć do łóżka. Następnego dnia o dziwo ojciec nie poszedł do pracy i oboje z matką zażądali, aby Damian poszedł z nimi do poradni odwykowej. Zagrozili mu, że w przeciwnym razie przestaną go utrzymywać. Damian śmiał się, przecież ma 20 lat – nie jest jakimś alkoholikiem, nie pije nawet za często wódki, tylko piwo. Jednak rodzice byli nieugięci. W poradni terapeuta rozpoznał u Damiana takie objawy jak: zmiana tolerancji, utrata kontroli, zespoły abstynencyjne (wyjaśniło się złe poranne samopoczucie po piciu); w efekcie stwierdził, że Damian jest uzależniony. Damian musiał rozpocząć terapię odwykową.

Krzysztof – 34 lata, dziennikarz. 
Krzysztof pracuje w jednym z opiniotwórczych ogólnopolskich tygodników. Ma swoją dziedzinę, w której jego pozycja jako eksperta rośnie. Jego praca wymaga licznych wyjazdów, wielu kontaktów z ludźmi. Często wyjeżdża za granicę, często spotyka się z politykami. Przy okazji tych spotkań często pije się alkohol. Niedużo, może dwie-trzy 50-tki brandy czy koniaku. W wielu krajach, w których bywa wino podawane jest do lunchu, Krzysztof zazwyczaj nie pije dużo – może dwa-trzy kieliszki wina. Po pełnym napięcia dniu w hotelu często dla relaksu pije piwo, czasem dwa. W samolocie – kiedy wyjeżdża z Polski nie bierze alkoholu – chyba, że spotkania służbowe będą dopiero następnego dnia. Za to kiedy wraca, zazwyczaj relaksuje się przy pomocy dwóch buteleczek wina. W weekendy z przyjaciółmi urządza grilla. Pije wtedy około 4-5 piw. W sumie pije alkohol około 4 – 5 razy w tygodniu. Nie tak dawno jego redakcyjna koleżanka przy okazji zbierania materiału do tekstu o uzależnionych kobietach dostała materiały specjalistyczne, wśród których był test rozpoznawania problemów alkoholowych. Krzysztof dowiedział się z niego, że pije ryzykownie. Był bardzo zaskoczony i postanowił porozmawiać ze specjalistą, czy dobrze zinterpretował wyniki testu. Specjalista do którego zadzwonił potwierdził wyniki, umówił się z nim na spotkanie, zachęcił do ograniczenia picia do bezpiecznej ilości i pokazał jak można to robić.